شرم

اگر از من بپرسند کابوس تو چیست، بدون شک جوابم "شبیه بودن به اطرافیانم" است. حتی لحظه ای، لحظه ای نمیخواهم در کوچکترین ناخودآگاهی یا حالتی شبیه به آن ها باشم. نمیخواهم مثل او دمدمی مزاج باشم. نمیخواهم خنده م شبیه او باشد. یا فرم پاهای او را به ارث برده باشم. می دانم که به هر حال آدمی ژن های مشابه بوجودآورندگان خود را دارد. این را هم میدانم که از میمیک صورت کسانی که دائم آنها را میبیند گرفته تا ویژگی های شخصیتیشان را ناخواسته تقلید میکند. و همین طبیعی بودن آن است که کابوس مرا به واقعیت تبدیل میکند...

دوستتان دارم. اما شما را به خدا خودتان را پیش خودتان نگه دارید. ذره ای از شما را با خودم نمی خواهم.

+ نوشته شده در 2017/10/27ساعت توسط Mlle.liaison