پنجه با ما مکن که نتوانی

"پاسکال عقیده دارد در صورتیکه هوس بر قلب انسان چیره شود نه تنها به خلق زمینه های توجیهی می پردازد بلکه در نهایت می کوشد تا تباهی جهان را به عشق نسبت بدهد. هوس عامل تخریب به شمار می رود و اگر به تخریب منجر نشود، خودش نابود میگردد. در این صورت بعید نیست که انسان با اندوه ناشی از هدر دادن عمر دیگری، سیه روزی انسانی دیگر، تحمل رنج حسادت، و تحمل پریشانی رو به رو گردد؛ آنهم از جانب کسی که ارزشی نداشته باشد."

سامرست موآم، لبه ی تیغ