می برم بارِ دو صد بی سر و سامانی را

علی میگفت "دنیا ناقصه." میگفت "ما پا به دنیایی نذاشتیم که کمکون کنه و ما رو کامل کنه. این ماییم که باید یه چیزی بهش اضافه کنیم. چاله چوله هاش رو پر کنیم." دلم میخواست بهش بگم علی! آخه ما هم کامل به دنیا نمی آییم. ما که وقتی به دنیا میایم هیچی نیستیم هر چی داریم از خود همین دنیا داریم. این چیز ناقص کل ماست. ولی بیخیالش شدم. با علی نباید بحث کرد چون حرفای خوبی میزنه. یعنی اگه یه نفر حرفاشو گوش بده شاید یه نمه طعم خوشبختی واقعی درونی رو بچشه. نمیدونم علی خودش با چه حسی زندگی میکنه. چجوری دنیا رو میبینه. چقد این حرفارو باور داره. آدمای معتقد الزاماً به اعتقاداشون باور ندارن. تنها ازش حرف میزنن و در بهترین حالت ازش پیروی میکنن. کمی چون فک میکنن درسته؛ کمی چون راه دیگه ای ندارن.

عکس شرح حالِ چنین روزهای روحِ من